Nieuwjaarsspeech 2019!

Zo, 2018 zit er weer op.
Voor zoveel ik u nog niet de hand heb mogen schudden wens ik u, namens het bestuur, het allerbeste toe voor dit nieuwe jaar. Veel gezondheid en succes voor u en uw naasten.
In de aanloop naar het jubileumjaar 2019 kan het VICK terugkijken op een mooi 2018, met mooie evenementen, nieuwe leden en nieuwe initiatieven. Wederom groei en enthousiasme onder de leden, een mooi moment om na een fiks aantal jaren de voorzittershamer door te geven. Op de eerstvolgende ledenvergadering komt de functie van voorzitter dan ook vacant.

Naast de ontwikkelingen binnen het VICK wordt er op de nieuwjaarsreceptie ook altijd een maatschappelijke of economische beschouwing verwacht. De economie is weer ‘booming’. Ik kan mij voorstellen dat er na zo’n succesjaar twee vragen door je hoofd spelen. ‘Hoe houd je dit succesgevoel zo lang mogelijk vast’ en ‘Welke veranderingen zal de toekomst mij brengen?’

Deze veranderingen betreffen vooral onze organisatievormen, gevormd door ons personeel. Bij hen is de vraag “Hoe realiseer je een betere balans tussen werk en wat nog meer, of zelfs belangrijker is in jouw leven?”. Onze werknemers zijn het kapitaal van de onderneming. Maar het arbeidsproces verandert. Zo hebben onze personeelsleden steeds vaker micro jobs naast het werk dat ze voor ons doen. Of beginnen we een nieuwe studie, of starten we bedrijven vanuit een hobby. Een internetwinkel. En bij succes willen ze dus minder uren bij ons werken.
En wat denk je van meer microvakanties? Al deze ontwikkelingen stimuleren niet alleen hún creativiteit. Ook wij als werkgever moeten leren hier meer creatief mee om te gaan.
Wij, als werkgevers, hebben toch de neiging krampachtig vast te houden aan een achterhaald systeem. Dat stamt nog uit de tijd dat er zomers zoveel werk op het land was dat we extra handen nodig hadden. Door een zomervakantie in te lassen, konden kinderen op het land werken. Onze 40-urige werkweek stamt nog uit de tijd dat de eerste Ford van de lopende band rolde. De jongere generatie kijkt anders tegen het werk aan. Toen ik de vraag ‘wat wil je later worden?’ een paar jaar geleden aan mijn dochter stelde. Keek ze mij via de achteruitkijk
spiegel vragend aan. Haar blik sprak boekdelen, ‘ik ben toch al iemand’. Waar ze aan toevoegde: ‘Gewoon mijzelf, Panny’. Ik werd dus weer even met mijn neus gedrukt op iets wat ik eigenlijk al wist: als ‘oudere werkgever’ moet ik in mijn organisatie ‘meegaan’. Veranderen en innoveren. Dat doe je vooral door te ‘doen’, door al doende te proberen. Zo kom je er namelijk achter wat werkt en wat niet werkt en kun je stapsgewijs je gedrag, het product of je organisatie verbeteren.
Onze werknemers hebben dat al ontdekt, nu wij nog… Spring van de duikplank, bevraag anderen en jezelf, improviseer, maak fouten, herstel die, verbeter je eerste resultaat en blijf evalueren.

Het “zo doen we dat hier”, maar ook je eigen gebruikelijke manier van handelen of vastgeroeste processen in je organisatie worden zo vervangen door nieuwe ideeën. Tijdens ervaringsleren ga je meteen aan de slag; ik zei het al, doen naast het denken, je leert van je acties, successen en de feedback die je vraagt.

Daarom vandaag een uitdaging voor u. Als je vanavond naar huis rijdt en je auto even stopt, en naar jezelf kijkt in de achteruitkijkspiegel, ga jij dan zodra je weer gaat rijden de goede kant op? Ben je dan op de juiste weg? Ben jij aan het worden wie je bent? Ik hoop dat je naarmate je ouder wordt, net als ik steeds meer op jezelf gaat lijken. Anders is het écht tijd voor een volgende afslag.

0 antwoorden

Plaats een Reactie

Meepraten?
Draag gerust bij!

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *